دل نوشته اى از رضا

 

وقتى كلامى را جارى كردى ارتعاشى مى سازى و ارتعاش تو موجى مى سازد در دل مخاطب! گاهى اين موج مى تواند كسى را به زير برد و گاه به اوج،اولين كسى كه به همراه اين موج به بالا و به پايين ميرود خود تو هستى! مگذار موج كلامت تو را به نزول سوق دهد،اگر نمى دانى نگو! اگر مى دانى به بهترين شيوه بگو! بايد همواره زيباترين هايت را بر زبان اورى! حتى به هنگامه ى خشم! انچه را كه كلام تو جارى مى سازد،همه ان چيزى است كه تو در ان لحظه هستى! بگذار تا فقط خوبي هايت جارى شود.از انعكاس تيرگى ها بر ايينه دل مخاطبت واهمه داشته باش،چرا كه اين تيرگى ها گسترش مى يابد.پس تو به نوبه خودت مگذار كه جهان تيره و تار شود،هميشه زيباترين هايت را جارى كن. جهنم مكانى جغرافيايى در جايى نيست بلكه حالتى از روح ناراضى است،رضايت درون يعنى بهشت. "ارامش"هنر نپرداختن به مسايلى است كه حل كردنش سهم خداست. لحظه هايتان لبريز از ارامش.

قطره اب و تكه سنگ (دل نوشته ای از رضا )

 

دو قطره كه بهم نزديك ميشوند تشكيل يك قطره بزرگتر ميدهند.اما دو تكه سنگ هيچ گاه با هم يكى نميشوند!پس هر چه سخت تر باشيم فهم ديگران برايمان مشكل تر و در نتيجه امكان بزرگتر شدنمان نيز كاهش مي يابد...قطره اب در عين نرمى ولطافت در مقايسه با سنگ به مراتب سر سخت تر و در راه رسيدن به هدف خود لجوجتر و مصمم تر است.سنگ پشت اولين مانع جدى مى ايستد اما اب راه خود را بسمت اقيانوس ادامه ميدهد.در زندگى معناى واقعى سر سختى،استوارى ومصمم بودن را در دل نرمى وگذشت بايد جستجو كرد گاهى لازم است كوتاه بياييم،چشمانمان را ببنديم و عبور كنيم گاهى مجبور ميشويم ناديده بگيريم گاهى نگاهمان را بسمت ديگر بدوزيم كه نبينيم ولى با اگاهى و شناخت،انگاه بخشيدن را خواهيم اموخت.